داستانی عاشقانه از دل من بشنو

ستاره...

من تنهاترین ستاره ی شب های بی ستاره ام...

چه شب هایی که در آسمان تاریک شب سوسو زده ام بلکه فریاد رسی یابم...

مدتهاست که به انتظار نشسته ام بلکه رهگذری روی به آسمان کند و مرا دریابد و از ان خود داند...

چه روزهایی که در تنهایی خویش چشم انتظار غروب خورشید مانده ام تا شب فرا رسد...

آری... من همان ستاره ام که تا ابد تنها خواهد ماند...من رسم محبت را آموخته ام ولی محبتی ندیده ام...

این ستاره تا ابد تنها خواهد ماند...

+ نوشته شده در یکشنبه چهارم شهریور 1386ساعت 0:57 توسط پسرکه دیونه |

درباره وبلاگ

باز هم آمدم. دل کوچکم تحمل فراقت را ندارد. حتی من بدون حضور گرم تو حوصله ی زنده ماندن هم ندارم. روزگار غریبی است...

منوی اصلی

آرشیو مطالب

مرداد 1387
تیر 1387
اسفند 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
آرشيو

آرشیو موضوعی

پیوندها

امکانات

قالب وبلاگ