داستانی عاشقانه از دل من بشنو

قایق کاغذی

روزهاست سوار بر قایق کاغذی ام قدم بر دریایی بیکران گذارده ام شاید بیابم ساحل آرامش خویش را...

روزهاست حدیث دل تنگی و تنهایی ام را بر روی امواج دریا می نویسم شاید تو بخوانی حرفی را که در دل دارم و بر زبان نمی آورم...!!!

هر روز سوار بر موجی کوچک به شهر چشمانت سفر می کنم...همان چشمانی که مرا دل داده ساخته...

ای فانوس دریایی زندگیم قایق کوچکم را به ساحل آرامش رسان...

که من بجز تو و چشمانت هیچ نمی خواهم...

+ نوشته شده در چهارشنبه هفدهم مرداد 1386ساعت 23:23 توسط پسرکه دیونه |

درباره وبلاگ

باز هم آمدم. دل کوچکم تحمل فراقت را ندارد. حتی من بدون حضور گرم تو حوصله ی زنده ماندن هم ندارم. روزگار غریبی است...

منوی اصلی

آرشیو مطالب

مرداد 1387
تیر 1387
اسفند 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
آرشيو

آرشیو موضوعی

پیوندها

امکانات

قالب وبلاگ